สวัสดีครับ!

อาจจะงงหน่อยนะที่คราวนี้มาทักทายคุณด้วยคำว่า “สวัสดีครับ”
เพราะคราวนี้คนเขียนคือไอ้แอนนนนนเองจ้ะ

ก่อนหน้านี้ส่วนบล็อกของเว็บโมนามาเฟียจะเป็นไดอารี่ส่วนตัวของเจ้าของร้าน
แต่ทำไปทำมา หลังจากปริมาณผลงานของร้านเราในช่วงปีที่ผ่านมา มีเยอะมาก
เยอะจนพอคิดจะรวบรวมงานแต่ละทีก็นั่งกุมขมับกัน ว่าเอาไงดีหว่า

หลังจากประชุมกันในร้านส้มตำ จนได้ข้อสรุป
ก็เลยได้ไอเดียว่า ถ้าเราต้องรออัปเดตผลงานการผลิตเสื้อปีนึงทีนึงเนี่ย
กว่าจะได้พอร์ตโฟลิโอ (แฟ้มงาน) แต่ละอัน งานก็คงล้นท่วมร้านแล้ว!

ดังนั้นก็เลยลงมติว่าต่อไปนี้ พื้นที่ในส่วนของบล็อก ก็จะกลายเป็นแฟ้มรวมงานแทน
โดยจะเริ่มทยอยโพสต์งานเสื้อที่ผ่านมา (ที่ดองไว้นั่นแหละ) ให้คุณลูกค้าได้ชมกัน
ถ้าสนใจแบบเสื้อชิ้นไหนเป็นพิเศษ ก็สามารถส่งลิงก์หน้านั้นมาคุยกันกับเราได้ครับ!

แอน
๑ ส.ค.๕๑

สะดุดตากับอารียาโมวา เรื่องของเรื่องเพราะมันถูกกว่าที่อื่นในย่านนี้

เลยคุยกะปิงแบบเปิดใจ สรุปได้ใจความว่ายังไงๆ
เรา 3 คนก็ต้องทำงานด้วยกันไม่ต่ำกว่า 10 ปี
และปีนี้เรากะว่าจะจดทะเบียนบริษัทกันซะที

โบว์กะแอนไปจองมาแล้ว เค้าบอกว่าจะสร้างเสร็จต้นปีหน้า
ช่วงนี้ก็ต้องเดินบัญชีไปก่อนเพื่อขอกู้สินเชื่อกับธนาคารเพี้ยงๆๆ ขอให้ได้เถอะ

รักแรกของโบว์คือแอน มันจะเป็นรักเดียวและรักสุดท้าย
และโบว์มั่นใจว่า รักแรกของแอนก็คือโบว์ ซึ่งมันจะเป็นรักเดียวและรักสุดท้ายเหมือนกัน

มีหลายๆคนถามหลายครั้ง อยากฟังเรื่องของโบว์กับแอน นิดนึงแล้วกัน
เราเป็นแฟนกันมา 8 ปีแล้ว ถ้านับแบบดาราก็ย่างเข้าสู่ปีที่ 9
เริ่มแรกเป็นเพื่อนกันค่ะ รู้จักกันตอนปี 2
เพิ่งรู้ตอนหลังว่าแอนไม่ชอบโบว์เท่าไหร่
เพราะรอบตัวโบว์มีผู้ชายรายล้อมมาก สนิทกะผู้ชายไปทั่ว
(โบว์จะสนิทกะแก๊งถาปัด stu 46 รุ่นน้องของแอนมาก
ไอ้พวกนั้นมันก็ติดโบว์ ตอนเย็นนี้โทรเรียกไปกินข้าวด้วยกันตลอด ทุกวันนี้ก็เหมือนกัน)

เป็นเพื่อนกับแอน คือรู้จักกันไม่สนิทกันมาก
เพิ่งสนิทกันตอนอยู่ปี 3 เพราะทำสโม ช่วงนั้นโบว์มีเรื่องมีปัญหาเยอะ
เรื่องงานนั่นแหละ แล้วก็ปัญหาเพื่อนร่วมงาน
ทุกครั้งที่โบว์มีปัญหา โบว์มีแอนที่อยู่ข้างๆตลอดไม่เคยห่างเลย
มันคงเริ่มต้นจากจุดนี้มั๊งคะ จากเพื่อนเลยค่อยพัฒนาเป็นคนรู้ใจ
แอนเป็นเพื่อนที่ดีมากค่ะ ตอนนั้นโบว์รู้สึกว่าทำไมถึงสนิทใจกับผู้ชายคนนี้นักนะ
ในแง่ความเป็นเพื่อนนะ อยู่ใกล้ๆแล้วสบายใจ เวลาโบว์ร้องไห้กลุ้มใจ
แค่แอนเอามือมาลูบหัวแล้วโบว์จะหายเหนื่อยสบายใจขึ้นทันที

ตอนปี 3 โบว์มีหนุ่มมาจีบ หลายคนอยู่
ตั้งหน้าตั้งตาจีบก็รุ่นพี่ถาปัดกะเพื่อน DEC
โบว์เลยใช้แอนเป็นไม้กันหมา ไงล่ะกันไปกันมา หมากัด
แอนไม่เคยจีบ โบว์ก็ไม่เคยรู้ตัวว่าโดนจีบ แต่ตอนเปิดเทอมปี 3
แอนเรียนที่วังท่าพระ แต่มาหาโบว์ที่ทับแก้วทุกวัน
ไม่ได้บอกว่ามาหาโบว์หรอกนะ บอกว่ามาซ่อมน้อง
จากเพื่อนมันเลยกลายเป็นความผูกพันจนเป็นแฟนเนี่ยแหละ

เราแทบไม่มีอะไรเหมือนกันเลยนะ
สิ่งที่แอนชอบโบว์ไม่ชอบเลย เช่น แอนเป็นคนขยันที่จะเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา
แต่โบว์แสนจะขี้เกียจมากๆ ไม่ชอบอ่านด้วย
โบว์ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นแฟนที่ดีรึเปล่า จนตอนนี้ยังนึกไม่ออก
สำหรับโบว์ แอนเป็นแฟนที่ดีมากๆ บางทีก็ขัดใจนะแต่ส่วนมากจะตามใจ
โบว์เป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง ชอบเอาชนะ แต่แอนก็ยอมรับได้
โบว์เข้าใจทุกอย่างที่เป็นแอน ก็มีหงุดหงิดบ้างนะคะ แต่หลังๆจะทำใจมากกว่า
เช่นโบว์หิวข้าวมากๆ จะไปกินข้าว แต่แอนขอตอบกระทู้ให้เสร็จก่อน

แอนไม่ใช่ผู้ชายในเสปกโบว์นะ และโบว์ก็ไม่ใช่ผู้หญิงในเสปกแอนชัวร์ๆเลย
แต่พอเราอยู่ด้วยกัน เราคงเติมเต็มให้กันและกัน
มันคงยิ่งกว่ารักมั๊งคะ มันไม่ใช่ความรักแบบฉาบฉวย มาแว๊บไปแว๊บ
มันคือความผูกพัน มันคือส่วนนึงของชีวิตไปแล้ว
โบว์พยายามจะปรับตัวตลอดเวลานะ สิ่งไหนที่แอนไม่ชอบโบว์พยายามจะไม่ทำ
ทำไม่ค่อยได้หรอกแต่ก็จะพยายาม
(ไม่ใช่ทำให้เราขาดความเป็นตัวเองนะ แต่สิ่งที่แอนไม่ชอบเนี่ยมันก็ไม่ดีจริงๆ
เช่นชอบเอาชนะ ชอบประชดประชัน)
แต่แอนชอบบอกทางผิดจริงๆนะ

อย่างที่แรมโบ้ถามมาจากระทู้โน้นเรื่องประเด็นความเชื่อใจและความมั่นใจ
ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้มั่นใจ แต่มั่นใจและไว้ใจผู้ชายคนนี้มาก
มากพอที่จะฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้เลย

แล้ววันเสาร์ก็ไปต่อที่เพชร ไปงานบวชธี เทศการงานบวชแห่งชาติ
ไปกระโดดมาด้วย ตอนนี้ในฟอนต์กำลังฮิตกระโดดกัน

กลับมาจากเพชรก็ไปเที่ยวมิวเซียมสยามมา ฮามาก
ถ่ายรูปครอบครัวมาด้วย

แอนใส่ชุดนี้แล้วดีแฮะ ชอบๆ เอามาแต่งแบบนี้แล้วโบร๊านโบราน

รูปนี้ี่ฉกมาจากน้องแอน ขอบใจนะจ๊ะ

กลับจากมิวเซียมแล้วตอนเย็นก็ไปดูฟอนต์สตาร์ทีมเค้าเตะมา
ฝนตกกระหน่ำเลย น่าฉงฉาน ไม่เป็นไรนะไว้คราวหน้า
ตั้งแต่มีทีมฟุตบอลก็ดีแฮะ แก๊งบอลนี่เป็นแก๊้งใหม่ที่เกิดขึ้นในฟอนต์
แต่คบด้วยแล้วสบายใจจัง รู้สึกไม่มีพิษมีภัยดี ไม่ต้องใช้พลัง ไม่ต้องเหนื่อยในการคบหา
กีฬาเป็นยาวิเศษ สู้ต่อไปฟอนต์สตาร์ทีม

มาทะเลต้องกระโดด เป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ผ่านมาเดือนนึงยังไม่หายดำเลย แต่อยากไปอีกแล้ว กระบี่จ๋า

ขอบคุณผู้ร่วมทริปทุกคนค่ะ ที่ทำให้ทริปนี้สนุกสุดๆเลย

สงกรานต์นี้ไปบ้านแอนมา แทบไม่โดนน้ำเลย
ได้ไปถ่ายรูปที่วังหน้าบ้านน้าดาวด้วย
สวยมากๆสุดยอดแล้วเนี่ย สวยหมดจดทุกมุมมอง

ไปมากี่ครั้งวังนี้ก็สวยมากๆทุกครั้ง สวยขึ้นกว่าเดิมทุกครั้ง รักที่นี่จัง

แอนใส่กางเกงแนวของน้าดาวไป
เลยหนักมาก ถ่ายรูปได้แป๊บเดียวเอง

สุดท้าย ชาตินี้จะต้องไปกระบี่อีกครั้งให้ได้
และจะต้องไปถ่ายรูปที่วังมฤคทายวันอีก
สุดยอดมากๆ 2 ที่นี้ ยกให้อยู่ในใจเลย

เกือบ 3 ปีที่เราต้องห่างเหินกัน ช่วงเวลานั้นมันทรมานชะมัดเลย ไม่รู้ว่าบีจะรู้รึเปล่า
ว่าเราโคตรเศร้าเลย ฝันถึงแกบ่อยมากๆ ตอนนั้นเราคิดว่าระกว่างเรา 2 คน
คงไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมได้แล้ว ตอนนั้นเราเลือกที่จะลบแกจากความทรงจำ
เืลือกที่จะเกลียดบี แต่สุดท้ายก็เกลียดบีไม่เคยได้เลย สรุปว่าเหตุผลเดียวคือมันน้อยใจแหละ
เรื่องอะไรบีก็คงรู้ ตอนนั้นมันรู้สึกว่าที่เราคบกันมาตั้งนานมันไม่มีความหมายสำหรับบีเลยเหรอวะ

สุดท้ายคนที่ทำให้เรื่องนี้คลี่คลายก็คือแอน มีอยู่วันนึงเราร้องไห้กับแอนใหญ่เลย
ก็เรื่องแกแหละบี แอนถามว่าทำไมเรา 2 คนถึงเป็นแบบนี้ ไม่รู้เพราะอะไร รู้ว่าเราสนิทกันมาก
ทำไมปล่อยให้เรื่องแค่นี้มาทำลาย แอนคุยอีกตั้งเยอะแต่ชั้นขี้เกียจพิมพ์แล้ว
แต่มันทำให้ชั้นทิ้งความหยิ่งและทิฐิทั้งหมด ยกหูโทรศัพท์หาแก เพราะรู้ด้วยนิสัย(และสันดานของแก)
ไม่มีทางเป็นคนเริ่มก่อนแน่ๆ สุดท้ายเรา 2 คนก็กลับมาเหมือนเดิม รู้สึกดีชะมัดเลยว่ะ
มันเหมือนแก้ปมชีวิตออกได้เลยว่ะ ขอบคุณแอนมากจริงๆที่ทำให้คำว่าเพื่อนมันมีความหมายที่สุดในวันนี้

ตอนนี้เราดีใจมากๆที่เรากลับมาเหมือนเดิม และดีใจมากๆที่แกกับเต้ยลงเอยกันด้วยดี
เรามั่นใจว่าชีวิตแกต้องมีความสุขดีแน่ๆ ความฝันของเราอย่างหนึ่ง
ตั้งแต่ที่เราคบกันคืออยากให้เรา 2 คนเป็นเพื่อนกันไปตลอดจนแก่ จนรุ่นลูกรุ่นหลาน
สงสัยความฝันของชั้นจะสำเหร็จแฮะ เพราะเต้ยกับแอนก็เป็นเพื่อนกันอีก มีเรื่องต้องเจอกันบ่อยๆอยู่แล้ว
(อย่า่ลืมนะแก ตามธรรมเนียมจีนเค้ามีค่าน้ำชาให้แม่สื่อนะแก ฝากบอกเต้ยด้วยว่าชั้นเอาจริง)

ดูท่า 2 คนนี้เหลือรับประทานจริงๆ

.

ส่วนเมื่อวานส้มมาจากพัทยา ชวนไปเลี้ยงหมาพิการที่ปากเกร็ด
เพื่อนร่วมอุดมการณ์มี ตากัม นัท ส้ม แอน โบว์ ขอบใจมากๆนะทุกคน รักนะ
น่าสงสารพวกหมาๆแมวๆจังเลย แต่ที่นี่เค้าเลี้ยงดีมากเลย อ้วนท้วนกันทุกตัว
พอเราเข้ากันไปหมาเห่ากันใหญ่ มันคงดีใจที่มีคนมาเยี่ยมมาเล่นด้วย
เสียดายที่เอาขนมแท่งๆไปน้อยไปหน่อย ไว้คราวหน้าต้องเอาไปเยอะกว่านี้ ไว้จะไปอีกแน่ๆ

.
จบท้ายของวันด้วยการไปกินเอ็มเคและเค้กก้อนโตจากป้าหน่อย
ขอบคุณมากนะคะ ทุกคนเลย วันเกิดปีนี้สนุกจริงๆ
อร่อยด้วย อิ่มอ้วน อิ่มอ้วน

โฉมหน้าเจ้าของเค้ก

เกิดมาไม่เคยเจอ มานอนโรงบาลตั้งหลายครั้ง ก็ไม่เคยเจอ
ครั้งนี้นี่โดนซะ กวนมากนอนไม่ได้เลย พอจะหลับก็โดนดึงผ้าห่ม
โดนเหวี่ยงบ้าง จะว่าคิดไปเอง หรือเป็นไข้จนหลอนก็ไม่ใช่
งานนี้มั่นใจมาก โดยเฉพาะช็อตที่เห็นเป็นเงาคนหลายคนมายืนข้างเตียง
แล้วก็พูดกันพึมพำๆ ถามว่ากลัวไหม มันก็ไม่กลัวเท่าไหร่นะ
แต่ว่ามันแบบว่า คนจะนอน อะไรกัน นอนไม่ได้เลย
แม่ก็เจอ เพราะคืนที่ 2 แม่มานอนตรงข้างเตียงติดหน้าต่างแม่บอกกวนจริงๆ นอนไม่ได้เลย
พอแม่ย้ายฝั่งก็ไม่โดน อีกอย่างคือก่อนที่เราจะไปนอนที่ห้องนั้น
คนไข้ก่อนหน้าคือแม่น้าติ๋วก็เจอเหมือนกัน เค้าเลยซื้อมาลัยมาไหว้
พอโบว์เข้าไปนอนก็ยังเห็นพวงมาลัยที่เค้าไหว้ อยู่บนหัวเตียงเลย

วันที่ 3-6 แอนมานอนเฝ้า แต่ไม่เจออะไร
สงสัยเป็นตัวไล่ผี งานนี้แม่ปลื้มคุณปรัชญามาก ประมาณว่ารักและห่วงลูกสาวตัวเองดี
ถ้าไม่ได้แอนก็แย่เหมือนกัน เพราะแม่เพลียมาก กลางคืนนี้แม่แทบไม่ได้หลับเลย
เพราะโบว์เป็นไข้ตลอด แอนมาเฝ้าก็เลยสบาย โมนาก็มานอนด้วยทุกคืนตั้งแต่แรก

เย่ๆ เมื่อวันที่ 20 ตุลา วันที่ออกจากโรงบาล
เป็นวันสถาปนา วันโบว์-แอน แห่งปี ปีนี้ครบรอบ 7 ปีแล้วเน้อ
ใครว่าเลข 7 มีอาถรรพ์ แต่เราว่าไม่จริงหรอก
ความจริงเริ่มคบกันตั้งแต่กลางปี แต่เรา 2 คนถือวันที่ 20 ตุลาเป็นวันเฉลิมฉลอง

7 ปีที่ผ่านมา ของคุณตัวเองมากนะ ทุกเรื่องเลย
7 ปีที่ผ่านมา ขอบคุณที่ตัวเองอยู่ข้างเราเสมอมา
7 ปีที่ผ่านมา ขอบคุณทุกสิ่งที่ตัวเองทำเพื่อเราตลอดมา
7 ปีที่ผ่านมา ขอบคุณที่ตัวเองทนความงี่เง่าของเราได้

เราสองคนก็ผ่านอะไรมาด้วยกันหลายอย่าง ไม่่รู้จะพูดอะไร จะบอกอะไรอีก
เรารู้ว่าตัวเองรักเราและตัวเองก็รู้ว่าเรารักตัวเองแค่ไหน
แต่บอกอีกทีแล้วกันนะ “ขอบคุณเน้อ รักเตงเน้อ”

ความจริงตอนล่องนี่ถ่ายรูปไม่ได้หรอก แต่รูปนี้สร้างภาพสุดๆ มีจุดนึงที่ลงเล่นน้ำกัน
เลยให้พี่เอ้ไปยืนรอตรงโขดหินแล้วถ่ายรูปให้

เสร็จแล้วก็ไปขี่รถกันชื่อรถอะไรหว่า จำชื่อไม่ได้แฮะ

ขี่ไม่ยากนะ เพราะมันมี 4 ล้อ ไม่มีทางล้มเด็ดขาด มีแต่เข้าข้างทางแบบไอ้กิ๊ก

เสร็จแล้วก็กลับบ้านไปรับร่างรัฐธรรมนูนครับท่าน
ผ่านด้วยแหละสมน้ำหน้าทักษิณและไทยรักไทยชะมัดเลย
พอกลับมาจากบ้านแอนเล่าให้ฟังว่าไอ้เหมียวเล็ก ปีนหลังคา (อีกแล้ว)
หลังจากที่วันนั้นพามันไปค้นพบ ต้นไม้

คือเหมียวและเหมียวเล็กมันไม่เคยรู้ว่ามีต้นไม้อยู่หลังบ้าน
เลยพาไปปีนเล่น ทั้งแม่และลูกตื่นตาตื่นใจมาก
แต่ก่อนตอนกาก้าอยู่เข้าไปตรงนั้นไม่ได้ พอกาก้าไม่อยู่แล้ว เหมียวเลยยึด

คาดว่าหลังจากพอพามันไปปีนครั้งแรก เหมียวเล็กมันเลยติดใจ แอบไปปีนอีก
ปีนไปเรื่อยๆจนขึ้นไปบนหลังคา แต่ขอโทษตอนลงดันลงไม่ได้

ร้องแง๋วๆ อยู่ตั้งนาน นังแม่ก็มาร้องให้แอนเลยต้องไปช่วยชีวิต
ดันซนจัด เผลอแป๊บเดียวจะ 4 เดือนแล้ว ผู้รอดชีวิตเพียงตัวเดียว

วันเวลานี่ผ่านไปเร็วแฮะ ไม่น่าเชื่อว่าจะมาอยู่ที่นี่ได้เกือบปีแล้ว
วันนี้ไปปรึกษาบัญชีมาด้วย เรื่องการเสียภาษีและการจดทะเบียนบริษัท
แต่ตกลงกันว่าจะไม่จดทะเบียนบริษัท จะจดเป็นคณะบุคคลแทน
เพี้ยง ขอให้กิจการดี งานเข้าแยะๆอย่างนี้ตลอดไป