ไปกระบี่มาเมื่อ 26 มี.ค.-1 เม.ย. ดองบล็อกซะเน่าเลย
สุดยอดมากทริปนี้ คุ้มแล้วที่เกิดมาเป็นคนไทยเนี่ย
ไม่เสียชาติเกิดแน่ชั้น มันสวยมากๆมากจนบรรยายไม่ถูกเลย
ผ่านมา 1 เดือนแล้วแต่น้ำใสๆทรายขาวๆยังอยู่สัมผัสได้อยู่เลย
อิ่มใจมากๆเลยทริปนี้ สุดยอดจริงๆ
มาทะเลต้องกระโดด เป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ผ่านมาเดือนนึงยังไม่หายดำเลย แต่อยากไปอีกแล้ว กระบี่จ๋า
ขอบคุณผู้ร่วมทริปทุกคนค่ะ ที่ทำให้ทริปนี้สนุกสุดๆเลย
สงกรานต์นี้ไปบ้านแอนมา แทบไม่โดนน้ำเลย
ได้ไปถ่ายรูปที่วังหน้าบ้านน้าดาวด้วย
สวยมากๆสุดยอดแล้วเนี่ย สวยหมดจดทุกมุมมอง
ไปมากี่ครั้งวังนี้ก็สวยมากๆทุกครั้ง สวยขึ้นกว่าเดิมทุกครั้ง รักที่นี่จัง
แอนใส่กางเกงแนวของน้าดาวไป
เลยหนักมาก ถ่ายรูปได้แป๊บเดียวเอง
สุดท้าย ชาตินี้จะต้องไปกระบี่อีกครั้งให้ได้
และจะต้องไปถ่ายรูปที่วังมฤคทายวันอีก
สุดยอดมากๆ 2 ที่นี้ ยกให้อยู่ในใจเลย
เมื่อวันก่อน (31 ม.ค.) ไปงานหมั้นบีกับเต้ยมา
ซึ่งมันจะแต่งกันก็ 9 สิงหาโน่นแนะ บีมันให้เหตุผลที่หมั้นว่ามันอยากมีคู่หมั้น
ซึ่งก็น่าจะเป็นหนึ่งในความฝันเล็กๆของผู้หญิงหลายๆคน
เพื่อนที่สนิทมากที่สุดในชีวิตมหาลัยก็คือบีเนี่ยแหละ โบว์-บี โบว์-บี ติดกันเป็นปาท่องโก๋เลย
หลายๆเรื่อง หลายๆสิ่ง เราคิดว่ามันคงอยู่ในความทรงจำของเราทั้ง 2 คน
มันก็นานแล้วเนอะที่ผ่านช่วงเวลานั้นมา แต่เราคิดว่าบีก็คงจำมันได้เหมือนกัน
นานๆได้เขียนอะไรแบบนี้ทีก็เขิลเหมือนกันนะเนี่ย
เกือบ 3 ปีที่เราต้องห่างเหินกัน ช่วงเวลานั้นมันทรมานชะมัดเลย ไม่รู้ว่าบีจะรู้รึเปล่า
ว่าเราโคตรเศร้าเลย ฝันถึงแกบ่อยมากๆ ตอนนั้นเราคิดว่าระกว่างเรา 2 คน
คงไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมได้แล้ว ตอนนั้นเราเลือกที่จะลบแกจากความทรงจำ
เืลือกที่จะเกลียดบี แต่สุดท้ายก็เกลียดบีไม่เคยได้เลย สรุปว่าเหตุผลเดียวคือมันน้อยใจแหละ
เรื่องอะไรบีก็คงรู้ ตอนนั้นมันรู้สึกว่าที่เราคบกันมาตั้งนานมันไม่มีความหมายสำหรับบีเลยเหรอวะ
สุดท้ายคนที่ทำให้เรื่องนี้คลี่คลายก็คือแอน มีอยู่วันนึงเราร้องไห้กับแอนใหญ่เลย
ก็เรื่องแกแหละบี แอนถามว่าทำไมเรา 2 คนถึงเป็นแบบนี้ ไม่รู้เพราะอะไร รู้ว่าเราสนิทกันมาก
ทำไมปล่อยให้เรื่องแค่นี้มาทำลาย แอนคุยอีกตั้งเยอะแต่ชั้นขี้เกียจพิมพ์แล้ว
แต่มันทำให้ชั้นทิ้งความหยิ่งและทิฐิทั้งหมด ยกหูโทรศัพท์หาแก เพราะรู้ด้วยนิสัย(และสันดานของแก)
ไม่มีทางเป็นคนเริ่มก่อนแน่ๆ สุดท้ายเรา 2 คนก็กลับมาเหมือนเดิม รู้สึกดีชะมัดเลยว่ะ
มันเหมือนแก้ปมชีวิตออกได้เลยว่ะ ขอบคุณแอนมากจริงๆที่ทำให้คำว่าเพื่อนมันมีความหมายที่สุดในวันนี้
ตอนนี้เราดีใจมากๆที่เรากลับมาเหมือนเดิม และดีใจมากๆที่แกกับเต้ยลงเอยกันด้วยดี
เรามั่นใจว่าชีวิตแกต้องมีความสุขดีแน่ๆ ความฝันของเราอย่างหนึ่ง
ตั้งแต่ที่เราคบกันคืออยากให้เรา 2 คนเป็นเพื่อนกันไปตลอดจนแก่ จนรุ่นลูกรุ่นหลาน
สงสัยความฝันของชั้นจะสำเหร็จแฮะ เพราะเต้ยกับแอนก็เป็นเพื่อนกันอีก มีเรื่องต้องเจอกันบ่อยๆอยู่แล้ว
(อย่า่ลืมนะแก ตามธรรมเนียมจีนเค้ามีค่าน้ำชาให้แม่สื่อนะแก ฝากบอกเต้ยด้วยว่าชั้นเอาจริง)
วันพุธที่ 28 ไปงานที่สนามจันทร์มา สวยมากๆ
ไปถึงก็ 6 โมงเย็นแล้ว เลยไม่ได้เข้าข้างในอยู่แต่ข้างนอก ไฟสวยมากๆ
น้องที่ทับแก้วบอกว่า อยู่มาตั้งนานสนามจันทร์สวยที่สุด เห็นด้วยจ๊ะ
เมื่อวานนี้ (20 พ.ย.) วันเกิดดิฉ้านค๊า วันเวลานี่ผ่านไปเร๊วๆจริงๆ
ก่อนหน้าวันเกิด 2 วันไปฉลองด้วยการร้องเกะ กับปิงปองและเกดแล้วก็แอนที่อิมมอทัล
แหกปากกัน 6 ชั่วโมง ไอ้เกดไม่วางไมค์์เลย
ดูท่า 2 คนนี้เหลือรับประทานจริงๆ
.
ส่วนเมื่อวานส้มมาจากพัทยา ชวนไปเลี้ยงหมาพิการที่ปากเกร็ด
เพื่อนร่วมอุดมการณ์มี ตากัม นัท ส้ม แอน โบว์ ขอบใจมากๆนะทุกคน รักนะ
น่าสงสารพวกหมาๆแมวๆจังเลย แต่ที่นี่เค้าเลี้ยงดีมากเลย อ้วนท้วนกันทุกตัว
พอเราเข้ากันไปหมาเห่ากันใหญ่ มันคงดีใจที่มีคนมาเยี่ยมมาเล่นด้วย
เสียดายที่เอาขนมแท่งๆไปน้อยไปหน่อย ไว้คราวหน้าต้องเอาไปเยอะกว่านี้ ไว้จะไปอีกแน่ๆ
.
จบท้ายของวันด้วยการไปกินเอ็มเคและเค้กก้อนโตจากป้าหน่อย
ขอบคุณมากนะคะ ทุกคนเลย วันเกิดปีนี้สนุกจริงๆ
อร่อยด้วย อิ่มอ้วน อิ่มอ้วน
โฉมหน้าเจ้าของเค้ก
จะหมดเดือนตุลาแล้ว เวลานี่ผ่านไปเร๊ว เร็ว
เดือนนี้นี่หลายสิ่ง เริ่มด้วยการนอนโรงพยาบาลไป 7 วันด้วยโรคกรวยไตอักเสบ
ออกจากโรงบาลมาเมื่อวันที่ 20 ต.ค. ตอนแรกกะว่าคงเป็นแค่ไข้หวัด
หลังจากนอนซมที่ออฟฟิศมา 2 วัน รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว เลยให้แอนพากลับบ้าน
ปรากฏว่าหมอบอกเป็นกรวยไตอักเสบ สาเหตุเกิดจากการอั้นฉี่โดนน้ำเกลือไป 12 ขวด
คืนวันที่ 2 นี่เจอดี มีผู้ไม่ประสงค์ดีมาเยี่ยมเยียน ไม่ได้นอนทั้งคืนเลย
เกิดมาไม่เคยเจอ มานอนโรงบาลตั้งหลายครั้ง ก็ไม่เคยเจอ
ครั้งนี้นี่โดนซะ กวนมากนอนไม่ได้เลย พอจะหลับก็โดนดึงผ้าห่ม
โดนเหวี่ยงบ้าง จะว่าคิดไปเอง หรือเป็นไข้จนหลอนก็ไม่ใช่
งานนี้มั่นใจมาก โดยเฉพาะช็อตที่เห็นเป็นเงาคนหลายคนมายืนข้างเตียง
แล้วก็พูดกันพึมพำๆ ถามว่ากลัวไหม มันก็ไม่กลัวเท่าไหร่นะ
แต่ว่ามันแบบว่า คนจะนอน อะไรกัน นอนไม่ได้เลย
แม่ก็เจอ เพราะคืนที่ 2 แม่มานอนตรงข้างเตียงติดหน้าต่างแม่บอกกวนจริงๆ นอนไม่ได้เลย
พอแม่ย้ายฝั่งก็ไม่โดน อีกอย่างคือก่อนที่เราจะไปนอนที่ห้องนั้น
คนไข้ก่อนหน้าคือแม่น้าติ๋วก็เจอเหมือนกัน เค้าเลยซื้อมาลัยมาไหว้
พอโบว์เข้าไปนอนก็ยังเห็นพวงมาลัยที่เค้าไหว้ อยู่บนหัวเตียงเลย
วันที่ 3-6 แอนมานอนเฝ้า แต่ไม่เจออะไร
สงสัยเป็นตัวไล่ผี งานนี้แม่ปลื้มคุณปรัชญามาก ประมาณว่ารักและห่วงลูกสาวตัวเองดี
ถ้าไม่ได้แอนก็แย่เหมือนกัน เพราะแม่เพลียมาก กลางคืนนี้แม่แทบไม่ได้หลับเลย
เพราะโบว์เป็นไข้ตลอด แอนมาเฝ้าก็เลยสบาย โมนาก็มานอนด้วยทุกคืนตั้งแต่แรก
เย่ๆ เมื่อวันที่ 20 ตุลา วันที่ออกจากโรงบาล
เป็นวันสถาปนา วันโบว์-แอน แห่งปี [...]